zaterdag, november 20, 2010

(off topic) David Abbott

David Abbott: The Upright Piano Player. Debuut van een gentleman-copywriter.
The Upright Piano Player, het romandebuut van David Abbott, opent met de nasleep van een familiedrama. In flarden, als onwelkome gedachten en slechte herinneringen passeert een rampzalige gebeurtenis het geestesoog tot de onvoorstelbare tragiek onuitwisbaar op het netvlies staat. Terwijl de lezer het boek al niet meer weg kan leggen, moet het verhaal dan nog beginnen.

Het eerste hoofdstuk voert vijf jaar terug in de tijd, naar december 1999. Henry Cage, oprichter van Henry Cage & Partners - een management consultancy met reclame in het pakket en één van de eerste beursgenoteerde ondernemingen in zijn soort - gaat met pensioen. Dat blijkt geen vrijwillige keuze, maar een coup van zijn partners die vinden dat hij met 58 jaar te oud is geworden. Hoewel hij zelf nog lang niet had willen stoppen, legt Cage zich zonder een woord van protest bij hun besluit neer. Maar op het toilet moet hij overgeven. Hij werkt loyaal mee aan de afscheidsfestiviteiten die een maand in beslag nemen en trekt dan de deur definitief dicht. Met achterlating van zijn jaarprijzen en een kamerwand boeken die hem dagelijks tot troost waren en aantoonden dat er zelfs in het zakenleven tijd voor contemplatie was.
De kerstdagen brengt Cage, net als alle voorgaande jaren sinds zijn scheiding, door in een hotel op het eiland Barbados waar hij zijn kamer met veranda rondom alleen verlaat om te eten. Veel boeken en weinig andere bagage. Op 30 december keert hij terug naar Londen. Oud en Nieuw viert hij bij vrienden aan de Theems, met uitzicht op het millennium-vuurwerk. Als hij vroeg in de nieuwjaarsnacht terug naar huis loopt, belandt Cage in een onafzienbare mensenmassa. In het gedrang wordt hij tegen een man voor hem geduwd die hem eerst een stomp met de elleboog geeft, dan een trap tegen de schenen en tenslotte een kopstoot.

“Life happens to you while you’re busy making other plans” zou het thema van The Upright Piano Player kunnen zijn, ware het niet dat Cage helemaal geen plannen heeft, anders dan de wens om boeken te lezen. Cage is niet voorbereid op een nieuw leven als ambteloos burger, noch klaar met zijn verleden. Zijn huishoudster, Mrs. Abrahams, heeft er moeite mee dat hij thuis is als zij de boel opruimt, waarop Cage de ochtenden met een boek, koffie en een croissant in een brasserie doorbrengt, ondertussen afwezig mensen observerend. Dit staren leidt tot een klacht van een stel dat zich door hem begluurt voelt, waarna Cage verzocht wordt het pand te verlaten. Een door hem ingezonden brief naar The Times - over de zijns inziens disproportionele aandacht die het BBC-weerbericht aan Schotland geeft - trekt de aandacht van de media en Cage wordt voor de televisie geïnterviewd. Vanaf dat publieke optreden wordt Cage gestalkt, wat begint met een steen door het raam.

Gaandeweg ontdekken we dat de geslaagde, tamelijk afstandelijke en verlegen gentleman Cage een eenzaam, verbrokkeld leven leidt. Hij voelt zich eigenlijk alleen op zijn gemak met een boek. Hij is van zijn vrouw Nessa gescheiden toen die een affaire met een bekende soap-acteur begon, een affaire die de roddelpagina’s haalde en zoveel aandacht trok dat Cage (als geslaagd ondernemer ook een bekend figuur) zich gedwongen zag om van haar te scheiden. “It was just so public - if it hadn’t been in the newspapers, he wouldn’t have minded so much,” meent zijn voormalige echtgenote in retrospectief. De scheiding betekent ook een breuk met hun enige kind, Tom, die vergeefs probeerde de ouders bij elkaar te houden. Als Nessa ongeneeslijk ziek blijkt, doet ze haar best om de door Cage zo onherroepelijk doorgesneden familiebanden te herstellen. Die zoekt haar op in Florida en ziet hun zoon Tom weer, die getrouwd is en zelf inmiddels een kind heeft, Cage’ vier jaar oude kleinzoon Hal.

The Upright Piano Player gaat over de desintegratie van een gelukkig gezin, over het leven van een succesvolle zakenman, zijn vrouw en hun enige zoon en de weg naar voorzichtig herstel van de eertijds zo definitief verbroken banden. En wat het leven zelf zelf met hen doet. Of wat het lot nog voor gruwelijks in petto heeft. Want dankzij de briljante vondst het boek met een proloog te beginnen, maalt het verhaal na het laatste woord in het hoofd van de lezer genadeloos door.

Met een scherp, precies pennetje krast David Abbott fluweelzachte zinnen. Geserreerd en sensitief. Abbott beeldhouwt zijn zinnen niet, hij ciseleert ze in ingetogen proza. In zijn beschrijving van mensen, plekken en situaties betoont hij zich een aandachtig observator. The Upright Piano Player is prachtig geconstrueerd en tot in de perfectie gepolijst. Elegant, rijk en uitermate bevredigend om te lezen. Een boek dat geen moment verveelt. Elke passage is een delicatesse die van het eerste tot het laatste woord gesavoureerd mag worden. Ondanks het in aanzet zo deprimerende gegeven: een man zonder baan, zonder vrouw, van zijn kind vervreemd, in een mooi maar erg leeg huis met een piano waaraan hij in jazzmuziek vertroosting zoekt.

Abbott werkte ruim een decennium aan de roman. Gevraagd naar zijn vorderingen zei hij enkele jaren geleden: “I enjoy the process, but I am incredibly slow at it. It’s partly to do with lack of knowledge or talent as a novelist. I also can’t just dash out a first draft, I have to hone and polish as I go. All that training and working up bits of copy of two or three hundred words, I can’t get it out of my system… The main thing is, I enjoy doing in. If I’ve written a good paragraph, I still go home humming the way I used to. You need something in your life to be obsessed about. And maybe something will come out of it. Who knows?”

David Abbott werd in 1938 geboren. Tijdens zijn studie geschiedenis in Oxford leert hij Adrian Vickers kennen. Als zijn vader ziek wordt - hij zal aan longkanker sterven - moet Abbott de studie afbreken. Op zijn 22ste wordt hij copywriter bij Kodak. Vervolgens werkt hij bij Mather en Crowther en maakt vandaar de overstap naar Doyle Dane Bernbach als die een Londense vestiging openen. Hij werkt enkele jaren bij DDB in New York en wordt dan - nog geen 30 jaar oud - managing director van DDB in Londen. In 1969 staat Abbott met 26 inzendingen in de D&AD Annual. Adrian Vickers en Peter Mead beginnen in 1977 een bureau en halen een jaar later David Abbott erbij. Daarmee is Abbott Mead Vickers een feit. AMV gaat in 1985 naar de beurs, in 1991 neemt Omnicom een belang waarna het bureau als AMV/BBDO door het leven gaat. Vanaf 1996 als grootste van Engeland. In 1997 legt Abbott zijn managementtaken neer en in 1998 gaat hij - 60 jaar oud - met pensioen. In Campaigns overzicht van de “100 Best Ads of the 20th Century” komt Abbott zeven keer voor. Eén keer meer dan art director John Webster. Niemand die verder in zijn buurt komt. In 2001 wordt Abbott opgenomen in de New York Art Directors Club Hall of Fame. De tweede Britse copywriter die deze eer te beurt valt. (Die ander is David Ogilvy.) Bij zijn pensionering noemen prominente vakgenoten hem een genie. Terecht.

Van The Upright Piano Player (MacLehose Press, 2010. ISBN 9781906694845) verscheen een Nederlandse vertaling onder de titel De Kleinzoon (Ambo Athos, 2010. ISBN 9789041416285). Bewonderaars van Abbott kiezen natuurlijk voor de Engelstalige editie.

© Pim Milo, 2010

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home